وطن یعنی چه، یعنی دشت صحرا؟                  وطن یعنی چه، یعنی رود دریـــــــا؟ 
وطن یعنی چه، یعنی باغ، بیشـــــه؟               وطن یعنی چه،یعنی کشت،ریشــه؟
وطن یعنی چه، یعنی شهر، خانه؟                   وطن یعنی چه، یعنی آب، دانــــه؟
وطن یعنی چه، یعنی کار، پیشـــــه؟               وطن یعنی چه، یعنی سنگ، تیشه؟
وطن یعنی همه آب و همه خاک                     وطن یعنی همه عشق و همه پاک
به گاه شیرخواری گاهواره                              به روز و درد پیری، عین چاره
وطن یعنی پدر، مادر، نیاکان                            به خون و خاک بستن عهد و پیمان
وطن یعنی هویت، اصل، ریشه                       سرآغاز و سرانجام همیشه
وطن یعنی محبت، مهربانی                            نثار هر که دانی و ندانی
وطن یعنی نگاه هموطن دوست                      هر آنجایی که دانی هموطن اوست
وطن یعنی قرار بیقراری                                 پرستاری، کمک، بیمارداری
وطن یعنی هوای کوچه ی یار                         در آن کو دل شکستن های بسیار
نگاهی زیرچشمی، عاشقانه                        به کوچه آمدن با هر بهانه
وطن یعنی غم همسایه خوردن                      وطن یعنی دل همسایه بردن
وطن یعنی زلال چشمه ی پاک                       وطن یعنی درخت ریشه در خاک
ستیغ و صخره و دریا و هامون                         ارس، زاینده رود، اروند، کارون
دنا، الوند، کرکس، تاق بستان                        هزار و قافلانکوه و پلنگان
وطن یعنی بلندای دماوند                               شکیبا، دل در آتش، پای در بند
وطن یعنی شکوه اشترانکوه                           به دریای گهر استاده نستوه
وطن یعنی سهند صخره پیکر                          ستیغ سینه در سنگ تمندر
وطن یعنی وطن استان به استان                   خراسان، سیستان، سمنان، لرستان
کویر لوت، کرمان، یزد، ساری                          سپاهان، هگمتانه، بختیاری
طبس، بوشهر، کردستان، مریوان                    دو آذربایجان، ایلام،گیلان
اراک، فارس، خوزستان و تهران                     بلوچستان و هرمزگان و زنجان
وطن یعنی سرای ترک با پارس                       وطن یعنی خلیج تا ابد فارس
بهشتی چشم را گسترده در پیش                  ابوموسی و مینو، هرمز و کیش
وطن یعنی همه سازندگی ها                         رهایی از تمام بندگی ها 
بریدن دست غیر از گردن نفت                         صلای صبح ملی کردن نفت
وطن یعنی ز هر ایل و تباری                            وطن را پاسبانی، پاسداری
وطن یعنی دلیر و. گرد با هم                           وطن یعنی بلوچ و کرد با هم
وطن یعنی سواران و سواری                          لر و کرد و یموت و بختیاری
همه یک جان و یک دل بودن ما                         به دامان وطن آسودن ما
وطن یعنی دلی از عشق لبریز                        گره باف ظریف فرش تبریز
وطن یعنی هنر یعنی سپاهان                        حریر دستباف فرش کاشان
وطن یعنی کتیبه در دل سنگ                          تمدن، دین، هنر، تاریخ، فرهنگ
وطن یعنی همه نیک و بهنجار                         چه پندار و چه گفتار و چه کردار
وطن یعنی شب رحمت، شب قدر                   شب جوشن، شب روشن، شب بدر
وطن یعنی هم از دور و هم از دیر                     سده، نوروز، یلدا، مهرگان، تیر
وطن یعنی جلال مانده جاوید                          ستون و سر ستون تخت جمشید
هزاران نقش و خط مانده در یاد                       صبا، کلهر، کمال الملک، بهزاد
نکیسا، باربد، افسانه و چنگ                          سرود تیشه ی فرهاد در سنگ
سر و سرمایه های سرفرازی                          ابوریحان و خوارزمی و رازی
به اوج علم و دانش رهنوردی                           ابونصر، ابن سینا، سهروردی
به بحر عشق و عرفان ناخدایی                        عراقی، رودکی، جامی، سنایی
وطن یعنی به فرهنگ آشنایی                         دُر لفظ دری را دهخدایی
وطن یعنی جهانی در دل جام                           وطن یعنی رباعیات خیام
وطن یعنی همه شیرین کلامی                       عفاف عشق در شعر نظامی
وطن یعنی نگاه مولوی سوز                             حضور نور در شمس شب و روز
وطن یعنی پیام پند سعدی                              زبان پیوسته در پیوند سعدی
وطن یعنی هوا و حال حافظ                            شکوه باور اندر فال حافظ
وطن یعنی تبیره، دمدمه، کوس                       طلوع آفتاب شعر از طوس
وطن یعنی شب شهنامه خواندن                    سخن چون رستم از سهراب راندن
وطن یعنی رهایی زآتش و خون                       خورش کاوه و خشم فریدون
وطن یعنی زبان حال سیمرغ                           حدیث یال زال و بال سیمرغ
وطن یعنی امید نا امیدان                               خروش و ویله گرد آفرینان
وطن یعنی لگام و زین و مهمیز                        سواران قران و رخش و شبدیز
وطن یعنی گرامی مرز تا مرز                           وطن یعنی حریم گیو و گودرز
وطن یعنی دل و دستی در آتش                      روان و تن، کمان و تیر آرش
وطن یعنی شبح یعنی شبیخون                     وطن یعنی جلال الدین و جیحون
وطن یعنی به دشمن راه بستن                      به اوج آریو برزن نشستن
وطن یعنی دو دست از جان کشیدن                 به تنگشتان و دشتستان رسیدن
زمین شستن ز استبداد و از کین                     به خون گرم در گرمابه ی فین
وطن یعنی اذان عشق گفتن                           وطن یعنی غبار از عشق رفتن
نماز خون به خونین شهر خواندن                      مهاجم را ز خرمشهر راندن
سپاه جان به خوزستان کشیدن                       شهادت را به جان ارزان خریدن
وطن یعنی هدف یعنی شهامت                      وطن یعنی شرف یعنی شهادت
وطن یعنی شهید، آزاده، جانباز                       شلمچه، پاوه، سوسنگرد، اهواز
وطن یعنی شکوه سرفرازی                            وطن یعنی ز عالم بی نیازی
وطن یعنی گذشته، حال، فردا                        تمام سهم یک ملت ز دنیا
وطن یعنی چه آباد و چه ویران                        وطن یعنی همین جا، یعنی ایران

پی نوشت: اگه دوست دارید این شعر استاد شجاع پور رو می تونید با صدای آقای اینانلو بشنوید.. 

سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه ی کوچک بود.

دانه دلش می خواست به چشم بیاید اما نمی دانست چگونه؟ گاهی سوار باد می شد و از جلوی چشم ها می گذشت. گاهی خودش را روی زمینه ی روشن برگ ها می انداخت و گاهی فریاد می زد و می گفت: «من هستم، من این جا هستم. تماشایم کنید.»

اما هیچ کس جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره هایی که به چشم آذوقه ی زمستان به او نگاه می کردند، کسی به او توجه نمی کرد.

دانه خسته بود از این زندگی ، از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود. یک روز رو به خدا کرد و گفت: « نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچکس نمی آیم. کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می آفریدی.»

خدا گفت: « اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آن چه فکر می کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای. راستی یادت باشد تا وقتی که می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی. خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی.»

دانه ی کوچک معنی حرف های خدا را خوب نفهمید اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرف های خدا بیشتر فکر کند.

سالهای بعد دانه ی کوچک، سپیداری بلند و باشکوه بود که هیچکس نمی توانست ندیده اش بگیرد؛ سپیداری که به چشم همه می آمد.

پی نوشت: خوش به حال تو ای بزرگ مرد! مطمئنم پیش خدا خیلی عزیز بودی که ملتی را یکپارچه به یک رنگ درآورده ای... مگه یه انسان از زندگیش دیگه چی می خواد؟؟؟ سعادتی از این بزرگ تر نیست.. خوشا به سعادتت بزرگ مرد!....

پی نوشت دوم: این شعر رو مدت هاست توی ذهنم مرور می کنم..  

گیرم که این درخت تناور

در قله بلوغ

آبستن از نسیم گناهی ست :

اما

ـ ای ابر سوگوار سیه پوش ! ـ

این شاخه شکوفه چه کرده است

کاین سان کبود مانده و خاموش؟

گیرم خدا نخواست که این شاخ

بیند ز ابر و باد نوازش

اما

این شاخه شکوفه که افسرد

ـ از سردی بهار

با گونه کبود ـ

آیا چه کرده بود؟؟

نمی دونم چرا؟ اما مرورش می کنم.. گذاشتم که شما هم بخونید.

پی نوشت سوم: خیلی بده که آدم برای عقده گشایی از قسمت نظرات وبلاگ دیگرون استفاده کنه، اینطور نیست؟ نکن برادر من! نکن!!! هرچند می دونم دردت از کجاست ولی من درمونی براش ندارم...

پی نوشت آخر: دوستای خوبم (اکثرا بلاگفایی های عزیز) نمی تونم وبلاگتون رو باز کنم.. نمی دونم چرا؟ اما به زحمت و با مصیبت هر سه چهار باری که سعی می کنم یک بار موفق می شم.. عذر می خوام از همه تون. نمی دونم چرا این اتفاق می افته.. اما مطمئن باشید من روزی یکی دو بار سعی می کنم تا بالاخره موفق بشم.....

حقیقت دارد: حالم اصلا خوش نیست..

نه فقط به خاطر وقایع اخیر! که بیشتر به دلیل اتفاقات این دو سه روز آخری...

من هم مثل اکثر شماها روز جمعه 22 خرداد برای رای دادن رفتم پای صندوق ها، من اما از آن آدم هایی بودم که مهر انتخابات زیاد توی شناسنامه م زده نشده.. قبل از این آخری فقط دو بار! آن هم برای سید شکلاتی و خندانی که همیشه دوستش دارم و خواهم داشت، حتی اگر انگ بی عرضگی و ترسو بودن به او زده شود. من ابایی ندارم از این که عشق بی حد و حصرم را نثار لبخند شیرین کسی کنم که برای اولین و آخرین بار در طول زندگیم حاضر شدم به خاطرش در جمعیت چندین هزار نفری له بشوم و بروم و صورتی خوشرنگ صورتش را از فاصله دور ببینم! من دوستش دارم و داشته ام و همه عمر خواهم داشت...

بگذریم، آن روز اما رفتم و رای دادم، به کی؟ مگر مهم است؟ آخر من آنقدر شعور نداشتم که بدانم نوشتن و ننوشتن روی آن برگه سفید یک معنی دارد... من آنقدر شعور نداشتم که خودم این را بفهمم و یک از خدا بی خبر هم پیدا نشد بگوید: آخه الاغ! تو که جزو آدمیزاد نیستی که رایت رو بشمارن که...

رفتم و رای دادم... اما یک ثانیه، یک ایپلسیلون هم فکر نمی کردم که رای من و امثال من اینقدر قرمز باشد! فردای آن روز چشمم با بهتی باز شد که تا امروز از حدقه چشمانم دور نشده، حتی آن روز که سوسک های سیاه با لگد به در موسسه می کوبیدن و هنوز نفهمیدم از چند تا دختر که مثل مرده ها رنگ پریده بودند چه وحشتی داشتند؟ حتی آن شب که تا ساعت دو از صدای تیراندازی و شکستن شیشه توی شهرک خواب به چشمم نیامد.. حتی آن لحظه که عکس بدن تکه پاره شده جوانی را دیدم، یا صورت له شده دیگری.. یا تصویر چشم های مات مانده دخترکی که خون از تمامی مجاری صورتش بیرون زد و بعد برای ابد ساکت شد، و امروز از همیشه بدترم که می بینم کسی توی وبلاگش می نویسد این همه مقاومت برای چی؟ و آن دیگری می نویسد به خاطر کی؟ این می نویسد حق داشتند.. و آن می نویسد اصلاً دزدی در کار نبوده.. و من همچنان مبهوتم.

پس من خواب دیده ام؟

مرگ برادرم را؟

تکه تکه شدن دوستم را؟

آن فحش هایی که از دهان آن سیاه پوشان کریه المنظر در آمد چه؟ توی خواب دیدم؟؟؟ من که در تمام عمرم این فحش ها را از کس دیگری نشنیده بودم، چطور توی خواب دیدم؟

مرگ آن دختر هم لابد توی خواب بود؟ من که تا به حال لحظه های مرگ یه آدم را ندیده بودم! چطور در خواب چیزی را دیدم که تجربه ای از دیدنش نداشتم؟

و حالا لابد باید فراموش کنم.. مثل یک بره مطیع برگردم به زندگی! و به خودم تلقین کنم که من همان ترنج سابقم.. شاد و خندان! از خاطرات مضحک کودکی می نویسم که بخندید.. بله! اما ناراحتتان نخواهم کرد! نخواهم نوشت که صدها جوان که خاطرات کودکیشان از من زیباتر و دلنشین تر بود دیگر نیستند که برایتان حرف بزنند... نیستند که به نوشته های شاد من و شما بخندند.. نیستند که سیزده به در سالی که می آید در هوای بهاری دیگر، لبخند بزنند و سبزه به هم گره بزنند؛ نیستند تا شب چهارشنبه سوری از روی آتش بپرند، همان آتشی که از سوختن اتوبوس و اموال بیت المال نیست...

و من و شما خیلی زود از یاد می بریم که آن ها به خاطر آن آتشی که روز اول در دل همه ما بود رفتند.. و خیلی زود بر می گردیم به همان روزهای خوب خنده ی دانشگاه و کلاس و خیابان و آقا خوبه و فلان و فلان.......

نه!

اما من برنخواهم گشت!

می خواهم بگویم که این ترنج دیگر تا ابد آن ترنج نخواهد بود!

زندگی می تواند راه خودش را برود، مردم می توانند از شنیدن صدای فریاد جوانان خسته شوند و بیایند روبروی دوربین لجن صدا و سیمای مسخره بایستند و با کلافگی ساختگی بگویند: ما هم آدمیم.. می خواهیم زندگی کنیم. بس کنید دیگر!!!

آقایان و خانم هایی که خسته شدید، بروید و به زندگیتان برسید..

اما این ترنج دیگر نمی تواند هرگز مانند گذشته دوست بدارد، ضعیف تر از آن است که از یاد ببرد خون هایی را که روی سنگفرش خیابان های این شهر دیده...

ترنج دیگر آن ترنج سابق نخواهد شد..

و شاید تا مدت ها دیگر در این وبلاگ نوشته جدیدی گذاشته نشود!